Jak mówią - wiara góry przenosi. W halloweenowy wieczór na scenie TPF wszystko staje się możliwe - nawet Dzik z głową Batorego.
Podobno każdy z nas w coś wierzy. W sposób uświadomiony lub nie, pokładamy nadzieję w najróżniejszych obietnicach: telewizji, Social Mediów, kościołów, polityków, lokalnych guru i miejscowych znachorów. Wierzymy w cuda, nie ma w tym nic złego. A może jednak jest - szczególnie, gdy wiara w rozmaite ideologie czy doktryny odbiera zdrowy rozsądek i zniechęca do samodzielnej interpretacji otaczającej nas rzeczywistości?
Problem bezkrytycznej wiary i podążania za narzuconym z zewnątrz osądem jawi się nam jako kluczowy w inscenizacji Nocy cudów. Opowieść o Babci, ślepo przekonanej w istnienie dzika z głową Batorego nawiedzającego mazurską leśniczówkę, staje się metaforą dzisiejszego społeczeństwa - absurdalnym przekonaniem broniącego postulatów głoszonych przez różnego rodzaju autorytety, a niejednokrotnie godzących w podstawowe prawa i przywileje jednostki ludzkiej.
Pod kątem formalnym, spektakl stanowi wynik wieloletnich badań dotyczących estetyki teatru absurdu. Należy również wspomnieć o komizmie, który jest przecież jednym z podstawowych środków wykorzystywanych przez absurdystów - w tym również przez Gałczyńskiego. Noc cudów jest komedią - przy czym absolutnie nie należy mylić powyższego pojęcia z farsą.
BABCIA - Ilona Buchner
WNUCZEK - Michał Szafarski
ADAMUS - Justyna Czort / Katarzyna Anna Dominiak
JERZY - Jakub Ormaniec
KATARZYNA - Natalia Hudziak
Reżyseria: Michał Szafarski
Scenografia: Sabina Kopińska
Reżyseria światła: Patryk Kica
Fotografia: Natalia Mazurkiewicz
Na podstawie dramatu "Babcia i wnuczek czyli Noc cudów" K. I. Gałczyńskiego.